Müasir dövrdə münasibətlər sistemi dəyişdikcə, insanların davranış modelləri də fərqli şəkillər alır. Bu davranışlardan biri də cəmiyyətimizdə tez-tez işlədilən “YVG” – yəni “Yola ver getsin” ifadəsidir. İlk baxışdan sadə və gündəlik bir yanaşma kimi görünsə də, bu ifadənin arxasında həm psixoloji, həm də mənəvi çalarlar gizlənir.
Bəs niyə biz kimlərisə “yola veririk”? Bu, zəiflikdir, yoxsa müdriklik?
Əslində, insan münasibətləri hər zaman ideal olmur. Fikir ayrılıqları, anlaşılmazlıqlar və bəzən də açıq münaqişələr qaçılmazdır. Belə anlarda hər kəsin seçim qarşısında qaldığı bir həqiqət var: ya mübarizə aparmaq, ya da vəziyyəti “yola vermək”. Burada “yola vermək” bəzən bir geri çəkilmə kimi görünsə də, əslində çox vaxt daha böyük zərərin qarşısını almaq üçün seçilən bir yoldur.
Mənəvi baxımdan yanaşdıqda, “yola vermək” anlayışı səbr, təmkin və bağışlama kimi dəyərlərlə sıx bağlıdır. İnsan bəzən qarşı tərəfi deyil, öz daxili rahatlığını qorumaq üçün susur. Çünki hər mübahisə qalibiyyət gətirmir; bəzən qalib gəlmək üçün uduzmağı bacarmaq lazımdır.
Digər tərəfdən, bu yanaşmanın arxasında sosial və şəxsi maraqlar da dayana bilər. Münasibətlərin davam etməsi, dostluqların qorunması, ailə bağlarının zədələnməməsi – bütün bunlar insanı kompromisə vadar edir. Çünki hər sözün, hər reaksiyanın bir nəticəsi var və bəzən bu nəticələr geri dönməz olur.
Amma burada incə bir məqam da var: hər şeyi “yola vermək” doğru deyil. Əgər insan daim susur, daim geri çəkilirsə, bu artıq mənəvi yorğunluğa və daxili narazılığa gətirib çıxarır. O zaman “yola vermək” müdriklik yox, özünü inkar etməyə çevrilir.
Deməli, əsas məsələ tarazlıqdır. Harada susmaq, harada danışmaq, harada yola vermək, harada mövqe göstərmək – bunları düzgün müəyyənləşdirmək insanın həyat təcrübəsi və mənəvi yetkinliyi ilə bağlıdır.

Şairə xanım Aynur Qafarlı yazıb ki,...

​Dalınca atlanıb-düşən olanda
Səbrindən ayrılma,
Yola ver getsin.
Adamlar hamısı şəkər-bal deyil,
Tez qaçıb sarılma,
Yola ver getsin.
​Həmişə düz çıxmaz çəkdiyin bilet,
Nə bir haray qopar, nə şikayət et.
İldırım çaxanda üzdən ötür get,
İçindən yarılma,
Yola ver getsin.
​Düşün, gəl, həyatın bir anlığını,
Çörəyini, duzunu, viranlığını.
İlan yerə qoymaz ilanlığını,
Heç kimə darılma,
Yola ver getsin.
​Düşdü ayaq altda, tapdandı vədlər,
Sağında əzablar, solunda dərdlər.
Üstünə düşəcək hər cür namərdlər,
Usanma, qırılma,
Yola ver getsin.
​Heç yorulma, çalış ürəkdən,
Zəmisinə dönər bir zaman tək-dən.
Bəzi insanları yola verməkdən
Heç zaman yorulma,
Yola ver getsin.
Adamlar hamısı şəkər-bal deyil,
Tez qaçıb sarılma,
Yola ver getsin.

Nəticə etibarilə, “YVG” yalnız bir ifadə deyil, bir həyat strategiyasıdır. Lakin bu strategiyanı kor-koranə deyil, düşünərək tətbiq etmək lazımdır. Çünki insanın ən böyük məsuliyyəti – həm özünə, həm də qarşısındakına qarşı ədalətli olmaqdır.

​Milli Mənəviyyat müstəqil, beynəlxalq qəzetinin
Baş redaktoru :
Vəli Əliyev