AzEdu Təhsil Portalının təşəbbüsü ilə başladılan “Tələbələrin özlərinə ən yaxın və dəstəkçi hesab etdikləri rəhbərlər kimlərdir?” adlı sorğu ali təhsil mühitində mühüm bir həqiqəti üzə çıxarır: rəhbərliklə tələbə arasında olan münasibətlərin real vəziyyəti.
Bu mövzuda danışarkən artıq ümumi fikirlərdən deyil, konkret yaşanmış nümunələrdən söz açmaq zərurəti yaranır.
Mən – Vəli Əliyev, Lənkəran Dövlət Universitetinin tələbəsi olaraq açıq şəkildə bildirirəm ki, universitetin rektoru Natiq İbrahimovla nəinki ünsiyyətim olmayıb, hətta üç il ərzində bir dəfə belə onunla üz-üzə gəlmək imkanım olmayıb. Bu, təkcə təsadüf deyil, bu, sistemli bir məsafənin göstəricisidir.
Daha ağrılı məqam isə odur ki, qəbuluna getdiyim halda belə, şəxsən qəbul edilməmişəm. Mənə deyilən isə bu olub: “Problemini köməkçiyə de, gedə bilərsən.” Bu cümlə zahirdə sadə görünsə də, tələbənin iç dünyasında böyük bir qırılma yaradır.
Çünki tələbə rəhbərin qəbuluna sadəcə prosedur xatirinə getmir. O, ümidlə gedir. O, dinləniləcəyinə inanaraq gedir. O, bəzən son çıxış yolu kimi o qapını döyür.
Amma o qapı açılmayanda, təkcə bir görüş baş tutmur – bir inam sarsılır.
Üç il ərzində rəhbərliyi görməyən, tanımayan bir tələbədən bu gün necə tələb etmək olar ki, o, “ən yaxın və dəstəkçi rəhbər” anlayışı çərçivəsində səs versin? Tanımadığı, ünsiyyət qurmadığı bir rəhbərə necə etimad göstərsin?
Bu sual təkcə mənim deyil. Bu, yüzlərlə, bəlkə də minlərlə tələbənin içində daşıdığı səssiz sualdır.
Ali təhsil müəssisələrində rəhbərlik anlayışı kabinetlə məhdudlaşmamalıdır. Rəhbər tələbənin yanında görünməli, onun səsini birbaşa eşitməli, problemlərinə vasitəsiz yanaşmalıdır. Əks halda “tələbəyönümlü idarəetmə” ifadəsi yalnız kağız üzərində qalar.
Tələbəni köməkçiyə yönləndirmək bəzən zəruri ola bilər. Lakin bu, daimi bir qaydaya çevriləndə artıq münasibətlərdə soyuqluq, uzaqlıq və etimadsızlıq yaranır.
Unutmaq olmaz ki, tələbə universitetin mərkəzidir. Onun səsi eşidilmirsə, onun problemi birbaşa dinlənilmirsə, bu sistemdə ciddi boşluqlar var deməkdir.
Bütün bu deyilənlər tənqid kimi səslənsə də, məqsəd qırmaq deyil, düzəltməkdir. Çünki bu gün deyilən sözlər sabah daha yaxşı bir təhsil mühitinin formalaşmasına xidmət edə bilər.
Ümid edək ki, bu kimi səslər eşidiləcək. Ümid edək ki, qapılar daha açıq olacaq, rəhbərlik tələbəyə daha yaxın olacaq. Ümid edək ki, üç il ərzində bir dəfə belə rastlaşa bilmədiyimiz rəhbərlərlə sabah açıq, səmimi dialoqlar qurmaq mümkün olacaq.
Çünki tələbə yalnız oxuyan deyil – o, həm də eşidilmək istəyən insandır.
Və hər açılan qapı, əslində bir tələbənin qəlbində yenidən doğulan ümiddir.