✍️Vəli Əliyev yazır... Ömrün Üç Yolçusu: Arzu, Ümid və Həqiqət
Mənəvi dəyərlər / Ədəbiyyat
Bu gün, 20:47
59
Həyatın mürəkkəb dolanbaclarında özünü axtaran hər bir ruh üçün bu misralar bir güzgüdür. Biz bu dünyaya tək gəlsək də, daxilimizdə həmişə bir "üçlük" daşıyırıq.
İnsan ömrü bir səyahətdir – bəzən sonsuz göylərdə qanad çaldığımız, bəzən isə dar bir otağın divarları arasında sıxılıb qaldığımız bir səfər. Şairin dediyi kimi, hər şey o məsum başlanğıcla başlayır: "Üç dost olub dolaşırdıq göyləri: Arzu idi, Xəyal idi, Mən idim."
Göylərdən Yerə Eniş: Yolun Yarısı
Gəncliyin verdiyi o sonsuz azadlıq hissi ilə Arzu və Xəyalı qolumuza taxıb buludların üzərində gəzirik. O zaman dünya hələ çox kiçik, xəyallarımız isə kainat qədər böyük olur. Lakin yol çatanda yarıya, həyatın sərt küləkləri o bəyaz buludları dağıtmağa başlayır. İnsan ilk dəfə sarsılır, çaşıb qalır.
Bu mərhələdə xəyallar öz yerini daha real, daha ağır hisslərə verir. Artıq göylərdəki o qayğısız yolçu deyilik; yanımızdakı yoldaşlar dəyişib: "Qorxu idi, Ümüd idi, Mən idim." Qorxu bizi ehtiyatlı olmağa səsləyərkən, Ümid hələ də qaranlıq tunelin sonundakı işığı göstərir. Bu ikili arasında qalan "Mən" isə həyatın əsl mahiyyətini dərk etməyə başlayır.
Otağın Sükutu və Böyük Hesabat
Və nəhayət, hər bir səfərin bir dayanacağı, hər bir səs-küyün bir sükutu var. Otaq – insanın öz daxili dünyası, vicdanı və tənhalığı ilə üz-üzə qaldığı məqamdır. Şeirin ən sarsıdıcı hissəsi də məhz buradadır. Artıq nə uzaq göylər var, nə də uzun yollar. Cəmi üç nəfər: Həyat, Ölüm və İnsan.
"Bir də gördük üçümüzük otaqda.
Həyat idi... Ölüm idi... Mən idim..."
Bu sətirlər bizə xatırladır ki, insan nə qədər uzaqlara qaçsa da, sonda öz taleyi ilə baş-başa qalır. Həyatın dadı ilə ölümün soyuqluğu eyni otaqda qovuşur. Bu, bir məğlubiyyət deyil, əslində varlığın ən ali dərkidir. Yaşadığımız hər anın, qurduğumuz hər arzunun və çəkdiyimiz hər qorxunun cəmi – elə bizim özümüzük.
Nəticə
Bu misralar sadəcə bir şeir deyil, bir ömür manifestidir. Bizə öyrədir ki, Arzu ilə başlayıb Ölüm ilə tamamlanan bu yolda ən sadiq yoldaş elə insanın öz "Mən"idir. Həyatın hər mərhələsində yanımızdakı "dostlar" dəyişsə də, ruhun bu keşməkeşli səfəri heç vaxt dəyərini itirmir.


















