Müasir dövrün ən böyük faciələrindən biri də insanların simalarının dəyişməsi deyil, qəlblərinin dəyişməsidir. Bu gün küçədə, iş yerində, məclisdə, sosial şəbəkələrdə insanların çoxunun dodağında təbəssüm görürük. Amma həmin gülüşlərin arxasında gizlənən ürəklərə baxanda bəzən kin, paxıllıq, nifrət və ikiüzlülüklə qarşılaşırıq. İnsanlıq tarixində heç vaxt maskalar bu qədər çox olmayıb.
Əvvəllər insanın içi ilə çölü bir olardı. Kimin dost, kimin düşmən olduğu bilinərdi. İndi isə bəzi insanlar ən təhlükəli silahı – saxta mehribanlığı seçiblər. Üzünə gülür, arxanca quyu qazırlar. Əlini sıxır, amma daxilində sənin uğursuzluğunu arzulayır. Təbrik edir, amma uğuruna yanır. Bu isə cəmiyyətin mənəvi aşınmasının acı mənzərəsidir.
İnsan niyə kin saxlayır? Çünki bəzi qəlblər sevgini daşımağa yox, nifrəti böyütməyə alışıb. Özünü inkişaf etdirmək əvəzinə başqasının uğuruna kölgə salmağa çalışan insanlar əslində öz daxili boşluqları ilə mübarizə aparırlar. Paxıllıq bir insanın ruhunu içəridən yeyən görünməz oddur. O od yandıqca dodaqlardakı gülüş də süni olur.
Ən ağrılı məqam isə budur ki, bu gün səmimiyyət nadir xəzinəyə çevrilib. İnsanlar artıq ürəklərini gizlətməyi “ağıllılıq” hesab edirlər. Saf olmaq, dürüst olmaq bəzilərinə görə sadəlövhlük sayılır. Halbuki insanı insan edən onun vəzifəsi, pulu və ya şöhrəti deyil — vicdanı və qəlbidir.
Dodaqda gülüş olub ürəkdə kin daşımaq mənəvi yorğunluğun əlamətidir. Çünki kin insanı rahat buraxmır. Gecə yuxusunu qaçırır, ruhunu qaraldır, baxışlarını dəyişir. Kin bəsləyən insan ilk növbədə öz daxilini məhv edir. Bağışlamağı bacarmayan qəlb heç vaxt rahatlıq tapa bilməz.
Cəmiyyət isə məhz səmimi insanlara ehtiyac duyur. Elə insanlara ki, üzdə necədirsə, ürəkdə də elə olsun. Çünki saxta münasibətlər üzərində qurulan dostluqlar gec-tez dağılır. Riyakarlıqla qazanılan hörmət isə uzunömürlü olmur.
Bu gün hər bir insan öz qəlbinə baxmalıdır: bizim gülüşümüz səmimidirmi? Yoxsa sadəcə maskadır? Əgər ürəkdə kin varsa, o təbəssüm heç vaxt insanı xoşbəxt etməyəcək. Çünki həqiqi xoşbəxtlik başqasının uğuruna sevinə bilən, nifrət yox, sevgi daşıyan qəlblərdə yaşayır.
Unutmayaq ki, insanın həqiqi siması dodağındakı gülüşdə yox, qəlbində gizlətdiyi hisslərdə görünür.