Həyatın qanunları sadədir, amma qəbul etmək çətindir: insan bəzən yıxılır. Bu yıxılma təkcə fiziki deyil — ümidlərin sınması, planların puç olması, etibarın sarsılması da bir növ düşməkdir. Lakin məsələ düşməkdə deyil. Əsas məsələ düşəndə nə etdiyindədir.
Cəmiyyətimizdə tez-tez bir yanlış yanaşma ilə qarşılaşırıq: uğursuzluq sanki son kimi təqdim olunur. Halbuki uğursuzluq son deyil, başlanğıcdır. Düşmək — düşünmək üçün bir imkandır. İnsan yalnız sarsıldığı anda özünü daha dərindən tanıyır, səhvlərini analiz edir və həyatın ona verdiyi dərsləri anlamağa başlayır.
Ruhdan düşmək isə tamam başqa bir təhlükədir. Çünki ruhdan düşən insan artıq ayağa qalxmaq istəmir. Halbuki həyat mübarizə tələb edir. Hər bir çətinlik, hər bir uğursuzluq insanın iradəsini möhkəmləndirmək üçün bir imtahandır. Bu imtahandan keçmək üçün isə ilk növbədə insan öz daxilindəki gücü kəşf etməlidir.
Tarix göstərir ki, böyük uğurlar məhz böyük məğlubiyyətlərin ardından gəlir. Amma bu yalnız o insanlara aiddir ki, onlar düşəndə düşünməyi bacarır, ruhdan düşmür və yenidən ayağa qalxmağa cəsarət edirlər. Əks halda, ən kiçik çətinlik belə insanı yolundan döndərə bilər.
Unutmayaq: həyat düz bir xətt deyil. Enib-qalxmalarla doludur. Bu enişlər bizi zəiflətdiyi qədər, doğru yanaşdıqda gücləndirə də bilər. Düşmək ayıb deyil, ruhdan düşmək təhlükəlidir.
Bu gün hər birimiz öz həyatımızın müxtəlif mərhələlərində sınaqlarla üz-üzəyik. Kimimiz maddi, kimimiz mənəvi çətinliklər yaşayırıq. Amma ən vacib olan odur ki, bu çətinliklər qarşısında sınmayaq. Düşəndə dayanıb düşünək, nəticə çıxaraq və daha möhkəm addımlarla yolumuza davam edək.
Çünki həyat bir daha sübut edir: qalxmağı bacaranlar heç vaxt məğlub olmurlar.