Deyirlər, qoyunları həmişə canavarla qorxudurlar...

Onlara deyirlər ki, meşədə canavar var, gecə ehtiyatlı olun, uzağa getməyin, canavardan qorunun. Qoyun da canavarı özünə ən böyük düşmən bilir. Amma bir həqiqət var ki, bəzən qoyunun qorxduğu canavar deyil, onu qoruduğunu düşünən çobandır...

Çünki qoyunu çox vaxt canavar yox, çoban kəsir.

Həyatda da belədir. İnsanlara illərlə müxtəlif “canavarlar” göstərilir. Qorxudulur, diqqəti bir tərəfə yönəldilir, təhlükənin uzaqda olduğu düşündürülür. İnsan isə qarşısındakı həqiqəti görməkdə çətinlik çəkir.

Ən təhlükəli insan həmişə dişlərini göstərən deyil. Bəzən ən təhlükəli adam üzünə gülən, çiyninə əl qoyan, “mən sənin yanındayam” deyəndir.

Canavarın kim olduğunu qoyun bilir. Çünki canavar özünü gizlətmir. Amma çobanı qoyun öz xilaskarı hesab edir...

Etibarın ən ağır tərəfi də budur: insan bəzən onu incidəndən yox, ona güvəndiyindən yaralanır.

Həyatda hər kəsə düşmən gözü ilə baxmaq düzgün deyil. Amma hər gülən üzə də kor-koranə inanmaq olmaz. İnsan həm ürəyini təmiz saxlamalı, həm də gözünü açıq tutmalıdır.

Çünki dünya yalnız canavarlardan ibarət deyil. Bəzən canavar qədər təhlükəli olanlar çoban libasında qarşımıza çıxırlar.

Ona görə də insanın ən böyük sərvəti yalnız var-dövlət deyil, düzgün insanı tanımaq bacarığıdır.

Canavardan qorunmaq asandır — onun canavar olduğunu bilirsən.

Ən çətini isə çoban görkəmində gələnin niyyətini anlamaqdır...

Bəlkə də həyatın ən böyük dərsi budur:

Səni qoruduğunu deyən hər kəsə həyatını əmanət etmə.
Çünki bəzən qoyunu canavardan qoruyan əl, axırda onu kəsmək üçün bıçaq da tutur.

Milli Mənəviyyat müstəqil, beynəlxalq qəzet