✍️Vəli Əliyev yazır... Güvəndiyim dağlar, sənə də qar yağarmış...

İnsan həyatında elə adamlar var ki, onları özünə dayaq, arxa, güvənc yeri bilirsən. Düşünürsən ki, nə vaxt çətinliyə düşsən, onlar yanında olacaq, nə vaxt büdrəsən, əlindən tutacaq, nə vaxt dünyanın yükü çiyninə çökəcək, sənə arxa duracaqlar.

Amma həyat bir gün sənə acı bir həqiqəti öyrədir: bəzən ən çox güvəndiyin dağlar da qarlı, dumanlı, əlçatmaz olur.

Sən dərdini bölüşmək üçün üz tutduğun adamın öz dərdinlə səni baş-başa qoyduğunu, arxalanmaq istədiyin çiynin səndən üz döndərdiyini görürsən. Onda anlayırsan ki, insanı yıxan həmişə düşməninin zərbəsi deyil, bəzən dost bildiyinin etinasızlığıdır.

Ancaq bu, heç kimə güvənməmək demək deyil. Sadəcə, güvənməyi öyrənərkən insanları tanımaq, hər kəsi ürəyinin ən dərin yerinə buraxmamaq lazımdır. Çünki hər gülümsəyən dost, hər əl uzadan köməkçi, hər söz verən etibarlı deyil.

Dağlara da qar yağar, dost bildiyin də dəyişər, güvəndiyin də yanılar. Əsas odur ki, başqasının soyuqluğu sənin ürəyindəki mərhəməti dondurmasın, başqasının xəyanəti sənin sədaqətini öldürməsin.

Unutma, insanın ən möhkəm dayağı öz vicdanı, ən etibarlı dostu həqiqət, ən böyük gücü isə sınsa da, yenidən ayağa qalxa bilən ruhudur.

Çünki həyatın ən ağır dərsi budur: Güvəndiyin dağlara qar yağanda, öz içindəki odu söndürmə!

Vəli Əliyev

Milli Mənəviyyat müstəqil, beynəlxalq qəzetin
Baş redaktoru