Bəzən insan həyatın içində addımlayarkən anlayır ki, məsafə anlayışı sadəcə coğrafiya deyil. Ən böyük uzaqlıq bəzən iki insanın eyni məkanda olub, bir-birinə çata bilməməsidir. Sözlər deyilir, gözlər baxır, amma ruhlar toxunmur. Sanki arada görünməz bir sədd var — nə səs keçir, nə hiss.
Elə anlar olur ki, kimsə yanında oturur, amma sən onun yoxluğunu yaşayırsan. Sükut ağırlaşır, zaman uzanır, ürək isə özünə doğma bir səs axtarır. Çünki insanın ehtiyacı sadəcə varlıq deyil — anlayışdır, istilikdir, səssizcə belə hiss edilən bir bağlılıqdır.
Amma həyatın qəribə bir ədaləti də var. Uzaqlarda olan bir insan var ki, heç yanında deyil, amma hər an səninlədir. Bir xatirə ilə gəlir, bir sözlə yaşanır, bir hisslə nəfəs alır. Onun varlığı fiziki deyil, amma təsiri gerçəkdən daha gerçəkdir. Çünki o, sənin qəlbindədir — və qəlbdə olan heç vaxt uzaq olmur.
İnsan bəzən gec anlayır: hər yaxın görünən, həqiqətən yaxın deyil. Hər uzaq olan da itirilmiş sayılmaz. Əslində, insanın ən yaxınında olan, onun ruhuna toxuna biləndir. Səni dinləyən yox, səni anlayan; səninlə danışan yox, səni hiss edəndir.
Həyat bizə çox şey öyrədir, amma ən dərin dərslərdən biri budur:
İnsanlar məsafə ilə yox, qəlblərində tutduqları yer ilə yaxın olur.
Və bəlkə də ən böyük xoşbəxtlik — səni anlayan birinin uzaqda belə olsa, ürəyinin içində yaşamasıdır…