✍️Vəli Əliyev yazır

İnsan həyatının ən incə, ən kövrək tərəflərindən biri münasibətlərdir. Dostluq, sədaqət, etibar – bunlar insan ruhunun qidası, mənəviyyatın dayaqlarıdır. Lakin zaman-zaman həyatın sınaqları bizə bir həqiqəti xatırladır: insan hər kəsdən vəfa gözləməməlidir. Çünki çox vaxt insanlar ehtiyaclarına görə yaxınlaşır, mənafeləri bitəndə isə uzaqlaşırlar.
Həyatın bu acı həqiqəti çoxlarının qəlbində iz buraxır. İnsan bəzən elə düşünür ki, çətin günündə yanında olanlar, sirrini bölüşdüyü, çörəyini paylaşdığı insanlar həmişə onun yanında qalacaq. Amma zaman göstərir ki, bəzi münasibətlər ürəkdən deyil, sadəcə ehtiyacdan doğur. Ehtiyac bitəndə isə o münasibətin də izi itir.
Bu hal bəzən insanın qəlbini sındırır, onu məyus edir. Lakin bu məyusluq həm də böyük bir həyat dərsidir. Çünki insan bu sınaqlardan keçərək anlayır ki, həqiqi dostluq nadir bir xəzinədir. Hər tanış dost deyil, hər gülən üz səmimi deyil, hər əl sıxan sadiq deyil.
Milli-mənəvi dəyərlərimiz isə bizə başqa bir həqiqəti öyrədir: insan başqalarından vəfa gözləməkdən əvvəl özü vəfalı olmalıdır. Çünki vəfa insanın mənəvi ucalığını göstərən ən böyük keyfiyyətlərdən biridir. Vəfa yalnız dostluqda deyil, ailədə, qohumluqda, cəmiyyətdə və hətta Vətənə münasibətdə də özünü göstərir.
Əcdadlarımız deyirdi ki, “Dost dar gündə tanınar”. Həqiqətən də insanın ətrafındakı insanların kim olduğunu çətin günlər göstərir. Bolluq və rahatlıq vaxtı çox adam səninlə yol gedə bilər. Amma qaranlıq günlərdə yanında qalanlar sənin həqiqi dostların olur.
Bəzən insan tək qalanda düşünür, keçmişə boylanır, münasibətləri ölçüb-biçir. O zaman anlayır ki, həyatın ən böyük qazancı çoxlu tanışlar deyil, az sayda sadiq insanlardır. Çünki sadiqlik sayla ölçülmür, ürəklə ölçülür.
Mənəviyyatın ən gözəl dərsi də budur: insanın dəyəri onun nə qədər insanı tanıması ilə yox, neçə nəfərin qəlbində yer tutması ilə ölçülür. Əgər bir insanın həyatında bir neçə həqiqi dost varsa, bu artıq böyük bir nemətdir.
Ona görə də həyatın bu sınaqları qarşısında inciməkdən, küsməkdən çox ibrət almaq lazımdır. İnsan başa düşməlidir ki, hər kəsin xarakteri, niyyəti və məqsədi fərqlidir. Kimisi səninlə yol yoldaşıdır, kimisi isə sadəcə yolçu.
Ən əsası isə budur ki, insan öz qəlbini kin və nifrət ilə doldurmamalıdır. Çünki mənəvi ucalıq bağışlamaqda, səbirli olmaqda və doğru yolda qalmaqda gizlidir. Həyatın hikməti də elə bundadır: başqalarının dəyişməsi ilə deyil, insanın öz mənəviyyatını qoruması ilə.
Unutmayaq ki, insanı böyük edən başqalarından vəfa gözləməsi deyil, özü vəfalı qalmağı bacarmasıdır. Çünki vəfa – insanlıq məktəbinin ən ali dərsidir.
Həyatın sınaqları bizi bəzən tək qoysa da, bu təklik insanı daha güclü, daha müdrik və daha ayıq edir. Və o zaman insan anlayır ki, ən böyük dayağı nə insanların sayı, nə də sözləridir. Ən böyük dayaq insanın vicdanı, mənəviyyatı və Allaha olan inamıdır.