İnsan bəzən səhər yuxudan elə qalxır ki, sanki gecə boyu yuxuda çiynində yük daşıyıb. Halbuki nə ağır iş görüb, nə də bədəni tükənib. Yorğunluq əllərdə deyil, dizlərdə deyil — yorğunluq qəlbdədir. Çünki insan ən çox ümidi tükənəndə yorulur.
Bədən istirahətlə bərpa olunur, amma ümid sınanda, onun üçün nə yuxu var, nə dərman. Ümid insanın daxili enerjisidir. O sönəndə insan yaşayır, amma içində yaşamaq istəyi azalır. Cəmiyyətin ən böyük faciəsi də budur: ümidsiz yaşayan, amma ölməyən insanlar.
Səmimi insan niyə tez yorulur?
Səmimi insan dünyaya açıq qapı ilə baxır. O, sözünü ürəyindən keçirərək deyir, münasibətini hesabla deyil, hisslə qurur. Amma bu cəmiyyət səmimiyyəti çox vaxt saflıq, bəzən də zəiflik sanır. Səmimi insanın ən böyük “günahı” da elə budur — özünü gizlətməməsi.
Səmimi insan aldatmağı bacarmır. O, içində nə varsa üzündə daşıyır. Elə buna görə də ilk zərbəni o alır. Çünki bu dövrdə maskalı yaşamaq üstünlükdür, üzüaçıq olmaq isə risk. Səmimiyyətin cəzası da buradan başlayır — daha çox incimək, daha tez yorulmaq, daha dərindən susmaq.
İnsanları yoran nə işdir, nə yoxsulluq
İnsanları ən çox yoran şey ağır iş deyil, qarşılıq görməyən yaxşılıqdır. Ən çox tükədən yoxsulluq yox, dəyərsiz hiss etdirilməkdir. Bir insana “sən lazımsan?” deməmək onu min dəfə ağır işdən daha tez çökdürür.
İnsan yorulur, çünki:
dedikləri eşidilmir,
verdikləri qiymətləndirilmir,
səmimiyyəti suistifadə olunur,
susqunluğu yanlış başa düşülür.
Belə anlarda insan özünə sual verir: “Mən niyə belə oldum?”
Halbuki sual başqa cür olmalıdır: “Bu dünya niyə belə oldu?”
Ümidin sınması — səssiz fəlakət
Ümid səs-küylə ölmür. O, içimizdə asta-asta susur. İnsan gülür, danışır, işinə gedir, amma artıq gözləri parlamır. Baxışlar dərinliyini itirir. Əvvəllər inandığı şeylər ona uşaq xəyalları kimi görünməyə başlayır.
Ümid sınanda insan dəyişir:
əvvəl danışan olur, sonra susan,
əvvəl bağışlayan olur, sonra laqeyd,
əvvəl sevən olur, sonra ehtiyatlı.
Bu dəyişiklik pislikdən yox, yorğunluqdan doğur.
Səmimiyyət — itki deyil, imtahandır
Bütün bunlara baxmayaraq, səmimiyyət məğlubiyyət deyil. O, sadəcə imtahandır. Səmimi insan hər kəsə uduza bilər, amma özünə uduzmur. Çünki səmimiyyət insanın içindəki son işıqdır. O işıq sönəndə insan başqasına bənzəyir, amma özünə yadlaşır.
Bəlkə də səmimi insanın taleyi bir az tək qalmaqdır. Amma bu tənhalıq kütlə içində yalançı olmaqdan daha şərəflidir. Çünki səmimiyyət insanı yorur, amma alçaltmır.
Son söz əvəzi
İnsan bədəndən yox, ümiddən yorulur.
Ümid isə ən çox səmimi qəlblərdə sınır.
Amma unutmayaq: ümid sınırsa da, səmimiyyət sınmamalıdır.
Çünki bu dünyada hələ də insanı insan edən tək şey varsa, o da ürəkdən gələn münasibətdir.
Sonda sual açıq qalır:
Biz insanları niyə yoruruq?
Yoxsa artıq yorulanları görməməyə öyrəşmişik?..