✍️Vəli Əliyev yazır
İnsan həyatı gözləntilərlə başlayır. Ümid edirik, inanırıq, bağlanırıq. Düşünürük ki, verdiyimiz dəyər bizə də eyni ilə qayıdacaq. Amma həyat hər zaman bu hesabla işləmir. Gözləntilər məyus etdikcə, qəlb qırıldıqca insan yavaş-yavaş dəyişir.
Əslində insanı böyüdən sevinc yox, ağrıdır. Sevinc gəlib keçir, ağrı isə iz buraxır. Hər məyusluq insanın içində bir pərdəni qaldırır. Göz açılır, baxış dərinləşir. Dünən hər sözə inanan adam bu gün susmağın hikmətini anlayır.
Qəlbin qırılması insanın zəifliyi deyil. Qəlbi qırılanlar hiss etməyi bacaranlardır. Daş qəlblər qırılmır. Qırılan qəlb insanı saflaşdırır, artıq sözlərdən, artıq ümidlərdən, artıq bağlardan təmizləyir. İnsan başa düşür ki, hər kəs onun qədər səmimi deyil, hər gülüş sevincdən doğmur.
Şəxsiyyət məhz bu anlarda formalaşır. İnsan öz dəyərini başqalarının münasibətində yox, öz vicdanında axtarmağa başlayır. Daha çox düşünür, az danışır. Daha az gözləyir, amma daha çox anlayır. Bu, sərtləşmək deyil, müdrikləşməkdir.
Mənəviyyat da elə bu qırılmaların içində kamilləşir. İnsan bağışlamağı öyrənir, amma unutmadan. Səbirli olur, amma susqun yox. Sevir, amma kor-koranə yox. Artıq bilir ki, hər şeyin bir ölçüsü var: sevginin də, etibarın da, sükutun da.
Gözləntilər azaldıqca insan rahatlaşır. Çünki başqasından asılı olmayan bir daxili tarazlıq yaranır. İnsan anlayır ki, xoşbəxtlik başqasının davranışında yox, öz duruşundadır.
Sonda insan qırıldıqca dağılmır — artıq olanlar tökülür. Qalan isə daha sadə, daha sakit, daha dərin bir insandır. Həyat onu dəyişmir, olmalı olduğu hala gətirir.