✍️Vəli Əliyev yazır
İnsan həyatı boyu saysız-hesabsız dağlarla üz-üzə qalır. Bəziləri daşdan, torpaqdan ibarət olur, bəziləri isə gözlə görünməyən, amma ürəyə daha ağır çökən mənəvi dağlardır. Çox vaxt insanı yarı yolda saxlayan da məhz bu görünməz maneələr olur: qorxu, tərəddüd, biganəlik və məsuliyyətsizlik.
Məsuliyyət — sadəcə üzərinə götürülən bir vəzifə deyil. Məsuliyyət insanın özünə verdiyi sözdür. Vicdanla bağlanan daxili müqavilədir. Hər kəs danışa bilər, hər kəs arzu edə bilər, amma hər kəs məsuliyyət daşıya bilmir. Çünki məsuliyyət rahatlığı sevmir. O, insanı yuxudan oyadır, rahat kreslodan qaldırır, “sonra edərəm” bəhanəsini əlindən alır.
Məsuliyyətli insan üçün dağlar qorxulu görünmür. Çünki o bilir: dağın hündürlüyü insanın iradəsindən böyük deyil. O, hər addımının hesabını verir — başqasına yox, öz vicdanına. Elə buna görə də yıxılanda bəhanə axtarmır, qalxanda lovğalanmır. Bilir ki, yol uzun, dağ sərt, amma geri çəkilmək onun lüğətində yoxdur.
Cəmiyyətin ən böyük yarası da elə buradan başlayır: məsuliyyəti başqasının üzərinə atmaq vərdişindən. İnsan deyir: “Hamı belə edir”, “Məndən nə gedər?”, “Zaman çətindir”. Halbuki zaman heç vaxt asan olmayıb. Tarix boyu dağlar həmişə olub. Onları aşanlar isə məsuliyyətdən qaçmayanlar olub — sözünə sahib çıxanlar, əməlindən utanmayanlar.
Məsuliyyətli insanın baxışı da fərqlidir. O, problemi lənətləmir, həll axtarır. Qaranlıqdan şikayət etmir, bir şam yandırır. Bilir ki, hər aşılmış dağ insanı bir az da kamilləşdirir, bir az da insan edir. Məhz bu kamillik cəmiyyəti ayaqda saxlayan sütundur.
Bu gün insanın ən böyük ehtiyacı yeni yol, yeni texnologiya, ya da yeni imkan deyil. Ən böyük ehtiyac məsuliyyət hissinin yenidən dirçəlməsidir. Çünki məsuliyyət varsa, ümid var. Ümid varsa, yol var. Yol varsa, dağ nə qədər uca olsa da, aşılacaq.
Sonda bir həqiqəti unutmayaq:
İnsan məsuliyyətli olsa, hər dağı aşmaq olar.
Dağlar yerində qalar, amma insan dəyişər — güclənər, dərinləşər və öz taleyinin sahibinə çevrilər.