Azərbaycan ədəbiyyatı insan ruhunu oxşayan, onu düşündürən və mənəvi kamilliyə çağıran hikmətli sözlərlə zəngindir. Bu hikmət xəzinəsinin dəyərli nümayəndələrindən biri də Xalq şairi Vahid Əzizdir. Onun poeziyası təkcə qafiyələrin gözəlliyi ilə deyil, həyat həqiqətlərini sadə, lakin dərin mənalarla ifadə etməsi ilə seçilir.

"Mənim itirdiklərimdə qazancımdır" fikri də insan ömrünün ən böyük həqiqətlərindən birini özündə ehtiva edir. Bu cümlə ilk baxışda ziddiyyət təsiri bağışlasa da, həyatın sınaqlarını yaşamış hər bir insan onun necə böyük həqiqət olduğunu anlayır.

İnsan həyatı yalnız uğurlardan ibarət deyil. Ömrümüz boyu doğmalarımızı itiririk, arzularımız dəyişir, bəzən ümidlərimiz puça çıxır, dost bildiklərimiz yadlaşır. Lakin zaman keçdikcə anlayırıq ki, bizi bu günə gətirən məhz həmin çətinliklər olub. Ağrı bizi dözümlü, ayrılıq bizi səbirli, məğlubiyyət isə bizi müdrik edib.

Vahid Əzizin poeziyasında Vətən sevgisi, insan ləyaqəti, vicdan, mənəvi paklıq və həyat eşqi xüsusi yer tutur. O, oxucunu ümidsizliyə deyil, həyata inama, ruh yüksəkliyinə və mənəvi ucalığa səsləyir. Onun misralarında insan taleyi ilə ilahi hikmət arasında dərin bağlılıq hiss olunur.

İslam dini də bizə öyrədir ki, Allah-Təala bəndəsini sınaqlarla kamilləşdirir. Qurani-Kərimdə buyurulur ki, səbir edənlər müjdələnmiş insanlardır. Deməli, hər itki əslində bir imtahan, hər imtahan isə mənəvi yüksəliş üçün bir fürsətdir.

Milli-mənəvi dəyərlərimiz də insanın çətinlik qarşısında əyilməməsini, mərd və ləyaqətli qalmasını ən ali keyfiyyət hesab edir. Əcdadlarımızın həyat yolu göstərir ki, böyük zəfərlər çox zaman böyük məhrumiyyətlərin içindən doğur.

Bu gün cəmiyyətimizin də ən çox ehtiyac duyduğu keyfiyyətlərdən biri məhz həyata bu fəlsəfə ilə baxmaqdır. İtkilərə görə ümidsizliyə qapılmaq yox, onlardan nəticə çıxarmaq, mənən zənginləşmək və gələcəyə daha inamla addımlamaq lazımdır.

Vahid Əzizin hikmət dolu düşüncəsi bizə xatırladır ki, insanın əsl sərvəti malik olduqları deyil, yaşadıqlarından çıxardığı nəticələrdir. Çünki ömür yalnız qazandıqlarımızın deyil, itirdiklərimizdən qazandığımız müdrikliyin də adıdır.

Bu hikmətli fikir hər birimiz üçün bir həyat dərsi olmalıdır. Çünki insan bəzən ən böyük qazancını cibində deyil, qəlbində, vicdanında, imanında və qazandığı həyat təcrübəsində tapır.

Həyatın ən böyük müəllimi zamandır. Zaman isə bizə öyrədir ki, bəzən Allahın bizdən aldığı bir nemətin əvəzində bizə verdiyi mənəvi xəzinə ölçüyəgəlməz olur. Elə buna görə də, həqiqətən, insanın ən böyük qazancı bəzən məhz itirdiklərində gizlənir.