✍️Vəli Əliyev yazır İnsan bəzən səs-küyün içində deyil, sükutun dərinliyində yorulur. Ətraf sakitdir, həyat axarındadır, amma insanın içində nəsə ağır-ağır çökməyə başlayır. Bu çökmənin adı nə

✍️ Vəli Əliyev yazır 20 Yanvar 1990-cı il Azərbaycan xalqının taleyində təkcə bir faciə deyil, həm də milli oyanışın, ləyaqətin və azadlıq ruhunun qanla möhürləndiyi gündür. Həmin gecə Bakının

Azərbaycan aşıq sənəti yüz illərin süzgəcindən keçmiş, təkcə sazın səsi ilə deyil, əxlaq, mərifət və davranış mədəniyyəti ilə ayaqda qalmış bir sənətdir. Bu sənətdə “ustad” sözü yalnız yaşın və ya

Sazın sehrini gənc ruhunuzla yaşadan, milli musiqimizin kökünü bu günə, bu gününü sabaha daşıyan sənət yolunuz daim işıqlı olsun. Səsinizdə elin-obanın nəfəsi, sözünüzdə ata-baba hikməti, ifanızda

✍️Vəli Əliyev yazır İnsan azad doğulur, amma çox vaxt azad yaşaya bilmir. Onun həyatına nə qanun, nə qadağa, nə də kilid hakim kəsilir — bir cümlə yetir: “O nə deyər, bu nə deyər?” Bu ifadə sadə sual

✍️Vəli Əliyev yazır Dənizin nəfəsi vardı o kənddə… Dalğalar sahilə toxunduqca sanki Rafo ilə Telonun uşaqlığını pıçıldayırdı. Ayaqları yalın, ürəkləri təmiz, arzuları hələ sınmamış iki uşaq idilər.

İnsan bəzən yad adama rahatlıqla nəsihət verir, amma ən yaxın dostuna bir cümləni deməyə ürəyi gəlmir. Söz hazırdır, niyyət təmizdir, amma dil dönmür. Çünki dostluq sadə münasibət deyil — orada ürək

İnsan bəzən səhər yuxudan elə qalxır ki, sanki gecə boyu yuxuda çiynində yük daşıyıb. Halbuki nə ağır iş görüb, nə də bədəni tükənib. Yorğunluq əllərdə deyil, dizlərdə deyil — yorğunluq qəlbdədir.

✍️Vəli Əliyev yazır... Bəzən insanın canı sıxılır… Nə ağrısı var, nə də görünən dərdi. Gün öz axarı ilə gedir, həyat davam edir, amma içəridə izahı çətin bir ağırlıq çökmüş olur qəlbin üstünə. Elə

✍️ Vəli Əliyev yazır Xalq müdrikliyi bəzən bir cümləyə bütöv bir həyat fəlsəfəsini sığışdırır. Atalar demişkən: “Arvad eldən gəlir, oğul beldən, dost ürəkdən dəlir.” Bu kəlam insan taleyindəki